De kerstboodschap: vrede op aarde

 

 

VREDE OP AARDE

HEEFT DE ALLERGROOTSTE WAARDE.

 

DE HOEKSTEEN VOOR VREDE

IS VERDRAAGZAAMHEID EN REDE.

 

 

——————————————————————————————

ACTUALISERING VAN EEN ‘OUDE’ KERSTBOODSCHAP.

 

Sinds de tweede wereldoorlog is de oorlogsdreiging nog nooit zo nabij en voelbaar geweest in Europa als de laatste maanden. Vooral sinds de terreur aanslagen in Parijs wordt onze gemoedsrust ernstig verstoord en wordt de dreiging vertaald in angst, onzekerheid, schrik en soms zelfs in paniek. Ons veiligheidsgevoel en onze gemoedsrust wordt ernstig door elkaar geschud. Vooral de grote vluchtelingenstroom komt zeer bedreigend over omdat elke moslim immers als een mogelijke terreurverdachte wordt beschouwd. De reinste onzin natuurlijk.

De schrik om onze rijkdom en overvloed misschien te moeten delen met noodlijdende vluchtelingen jaagt velen de stuipen op het lijf. We zijn toch zo bang dat anderen zogezegd van onze verworvenheden (?) en van ons zweet(?)  zouden kunnen profiteren. Nochtans is het zo dat wij en onze voorouders –allemaal Europeanen- in feite doorheen de geschiedenis nooit iets anders hebben gedaan dan andere volkeren te beroven van hun rijkdommen en dat “wij” de plaatselijke bevolking zelf vaak op een onmenselijke en sociaal onaanvaardbare manier hebben ingezet om voor ons en onze rijkdom slavenarbeid te verrichten. Een fraaie geschiedenis om fier over te zijn is dat zeker niet. Dat het Westen zich gedurende eeuwen op zo’n manier heeft verrijkt op de kap van andere volkeren willen  we liefst zo vlug mogelijk vergeten en we doen ons nu nog vaak als weldoeners voor, wijl we onze medemensen hebben uitgebuit wijl ze er bij stonden en wij onszelf zeer afstandelijk en vanuit de hoogte nog als weldoeners durven voorstellen. Daarom moeten we ons ijzeren harnas deemoedig afleggen en onze fouten en tekortkomingen durven erkennen. Alleen door bewuste zelfkritiek kunnen we restitutie doen en vergeving vragen in het jaar van de barmhartigheid, dat nu juist begonnen is, door het openen van de poort door Paus Franciscus. Alhoewel ik me persoonlijk niet rechtstreeks verantwoordelijk voel voor wat vroeger verkeerd werd beslist en uitgevoerd door het politiek etablissement, ben ik toch zeer beschaamd over dat stukje geschiedenis, waaraan we als volk hebben meegeschreven.

 

Dat is inderdaad zeker niet gemakkelijk om die uitbuitingsallures en de vele blunders van vroeger te willen erkennen. In eigen boezem kijken en in eigen hart rondneuzen is zeker niet gemakkelijk maar blijft noodzakelijk om te leren uit vroegere fouten en er voor te zorgen dat zulke verkeerde inschattingen zich niet meer als vanzelfsprekend voordoen zonder rekening te houden met medemensen, die anders mogen zijn dan wij.

 

Wij hebben onze Europese christelijke beschaving vaak misbruikt om onze uitbuitingstrategie te rechtvaardigen en te verdoezelen; wij pretenderen dat wij de wereld een beetje verbeterd hebben door “onze” beschaving aan iedereen zonder blikken of blozen en ongevraagd op te dringen. Menselijk gezien is dat zeker geen hoogvlieger geweest en ik zou het persoonlijk eerder als een zwarte bladzijde aanzien, waarover we zeker gene dikke nek moeten opzetten, maar eerder een welbewust en met terneergeslagen ogen een‘mea culpa’ moeten slaan.

 

Anderzijds moeten we wel toegeven dat de Kerk langs de paters en zusters om misschien wel de enigste is geweest die door onderwijs, gezondheidszorg, sociaal en maatschappelijk engagement en menselijke betrokkenheid tot in de verste en onherbergzaamste uithoeken van de wereld de boodschap van vrede  en liefde onbaatzuchtig hebben uitgedragen, getoond en beleefd; een nooit aflatende zorg en bekommernis om het welzijn en het geluk van de plaatselijke bevolking zonder enige beperking of grenzen. Zij hebben vaak in bijzonder moeilijke en gevaarlijke omstandigheden en soms op levensgevaar af getoond wat menselijke liefde betekent door levenslang en zonder ophouden begaan te zijn voor de hun toevertrouwde mensen, die ze met hart en ziel als broeders en zusters hebben verzorgd en bemind. Zo’n houding verdient ronduit waardering en respect zonder beperking.

 

Alhoewel deze laatste inzichten door de huidige gelaïseerde maatschappij angstvallig worden verdoezeld, geminimaliseerd, ontkend of weggemoffeld, moeten we deze positieve facetten ook met fierheid durven melden om een juister en genuanceerder beeld op te hangen van onze jarenlange interventies in het buitenland. Persoonlijk kan ik hiervoor alleen maar mijn waardering, appreciatie en respect uitspreken voor wat het christelijk geloof heeft klaargespeeld en voel ik mij verplicht -door mijn jarenlange inzet in het onderwijs in Zaïre- hierover getuigenis af te leggen tegen de algemeen heersende opinie in zoals ze openlijk verkondigd wordt door de media, teneinde het christelijk geloof zoveel als mogelijk in een verkeerd daglicht te stellen; paters en zusters worden door de goegemeente en door de pers soms als naïevelingen  of –erger nog- schaamteloos als criminelen afgeschilderd. Onjuist, onwaar en dik bij de haren getrokken. Deze omwisseling van waarden is een beschamend kenmerk van onze huidige nieuwsberichtgeving, waarbij de ‘objectieve waarheid’ onherstelbare schade wordt toegebracht. Rechtzetting is hier dus meer dan ooit op zijn plaats! Wat ik bij deze heb proberen doen.

Het thema van Kerstmis en de daaraan onafscheidelijk verbonden vrede kunnen we uiteraard niet bespreken zonder er zeer nadrukkelijk het christelijk geloof bij te betrekken, want daarin vindt Kerstmis immers zijn oorsprong en rechtvaardiging. De geboorte van Christus is een unieke gebeurtenis in de wereldgeschiedenis, die we zelfs na meer dan 2000 jaar nog steeds uitbundig gedenken en vieren; een jaarlijks weerkerend ritueel, dat de wereld een ogenblik op zijn kop zet. Christus heeft immers zelf heel wat heilige huisjes omvergegooid en vervangen door echt menselijke waarden, die egoïsme en eigenbelang relativeren of uitsluiten en vervangen door liefde. Daarom is Christus komst voor de wereld een nooit eerder geziene primeur zonder weerga.

 

Maar wat maakt de herdenking van de geboortedatum van Christus zo speciaal, zo uniek en zo onvergetelijk voor christenen, dat deze dag na meer dan 2000 jaar nog steeds met veel luister en wereldwijd uitbundig wordt gevierd?

Voor christenen is deze dag de allerbelangrijkste uit de mensengeschiedenis, omdat God, die van een totaal andere orde is dan mensen (omdat hij alleen maar geest is en daardoor niet aan lichamelijke vergankelijkheid gebonden), beslist heeft zijn eigen goddelijke zoon onder de gedaante van een mens naar onze mensenwereld te zenden om ons daardoor te tonen en voor te gaan hoe we als mensen moeten leven om God te kunnen behagen en gelijktijdig toch te leven in overeenstemming met hetgeen Hij bij de “schepping” van de mens in onze genen heeft ingeschreven; de mogelijkheid namelijk om onze dierlijke instincten te beheersen om ons egoïsme en zelfzucht in te tomen om ons daardoor meer en beter te kunnen focussen op het geluk en het welzijn van onze medemens. Dat Christus zelf, als zoon van God in de gedaante van een mens ons is willen voorgaan bewijst dat God zeer erg met de mens en met onze menselijkheid begaan is. In feite is Christus de belichaming van God onder de mensen en is hij gelijktijdig ook een erkenning en verheerlijking  van het  menselijke (=de liefde) in de mens.

Theologen hebben al te vaak het goddelijk karakter van Christus overdreven benadrukt en in de verf gezet. Gewone mensen die geen theologische kaas gegeten hebben kunnen misschien  toch  wel meer onbevooroordeeld, zuiver en puur God proberen ontdekken vanuit onze onvolmaakte lichamelijke menselijkheid en vanuit het gezond en eenvoudig boerenverstand. Volgens mijn zeer bescheiden mening was de bedoeling van God om zijn zoon –Christus-  naar de wereld te zenden als een gewone mens enkel en alleen omdat mensen, geïnspireerd door het voorbeeld van Christus,, te weten zouden komen hoe ze zich als mensen moeten gedragen en leven om niet enkel God te behagen maar gelijktijdig ook om te leven in overeenstemming met hetgeen God ons bij de schepping van de mens via onze genen (die ons precies tot mens maken) heeft meegegeven. Mensen moeten dus leven in overeenstemming met hun typisch menselijke natuur die ons verheft boven het instinctmatig dierlijke dat enkel op egoïsme en eigenbelang gegrondvest is en betrekking heeft.

Door gans de mensheid is de geboorte en zending van Christus  een ongelooflijk belangrijk teken van God om ons, als mens en schepsel Gods, gewaardeerd te weten. Door het voorbeeld van Christus, tegelijk God en toch mens onder de mensen, komen we te weten hoe we ons moeten gedragen om God te behagen en gelijktijdig als schepselen Gods, onze menswaardigheid te beleven; LEVEN ALS GOEDE MENSEN VANUIT ONZE MENSWAARDIGHEID impliceert inperking van ons egoïsme en zelfzucht om ons beter te kunnen bekommeren om het geluk en het welzijn van medemensen.

DE GEBOORTE VAN CHRISTUS IS VOOR CHRISTENEN EN VOOR ALLE MENSEN VAN GOEDE WIL VERUIT DE ALLERBELANGRIJKSTE GEBEURTENIS IN DE WERELDGESCHIEDENIS.

 

DAT IS DE REDEN WAAROM DEZE HERDENKING OP KERSTMIS ZO IMMENS BELANGRIJK IS VOOR ALLE MENSEN DIE ZICH ALS GOEDE MENSEN WILLEN GEDRAGEN

 ALS ALLE MENSEN DE LIEFDE VOOR MEDEMENSEN ZOUDEN BELEVEN,  ZORGEN ZIJ GELIJKTIJDIG OOK VOOR VREDE OVER HEEL DE WERELD.

 


VANAF HIER VOLGT DE ORIGINELE VERSIE DIE IK TER GELEGENHEID VAN KERSTMIS 2002 (?) HEB GEPUBLICEERD

 

 

ZORG VOOR VREDE EN BEGRIP IN HET GEZIN,

 DAT IS HET ALLERBESTE BEGIN.

 

WIE MET GEWELD GELIJK WIL HALEN,

 KAN NOOIT GELIJK    K-R-I-J-G-E-N.

 

WIE DE OORLOG VERKLAART, 

HEEFT REEDS EEN STOMMITEIT GEBAARD.

IN EEN OORLOG

VERLIEZEN ZELFS ZIJ DIE WINNEN

  ALS WE VOOR ANDEREN DURVEN LEVEN,

 ZULLEN WE VREDE KANSEN GEVEN

 

Vrede op aarde heeft de allergrootste waarde.

Kerstmis is reeds eeuwenlang de periode bij uitstek waar de menselijke drang en het verlangen naar duurzame vrede in het centrum van de belangstelling staan. Zolang de mens echter zijn dierlijke egoïstische driften involgt, zolang geld, bezit en macht de motor van het menselijk handelen draaiende houdt en zolang de instinctmatige “wet van de sterkste” het wereldgebeuren regelt, maakt universele wereldvrede geen schijn van kans.

Oorlog en vrede: een extreme tweestrijd ten gevolge van de dualiteit in ons mens-zijn.

Daar waar geweld, machtswellust en oorlogszucht het rechtstreekse gevolg zijn van het dierlijk instinctmatig en egoïstisch facet van ons mens-zijn, dat inherent verbonden is aan onze lichamelijkheid, vraagt rechtvaardigheid en vrede de tussenkomst van onze typische en exclusief menselijke eigenschap: de inzet van de geestelijke kracht om via onze vrije wil onze instinctmatige neigingen te bedwingen en ons handelen te richten op de medemens, volledig gratuite, zomaar, zonder eigenbelang of eigen voordeel eerst, maar enkel en alleen omwille van de menselijke waarde die in elke medemens schuilgaat. Dit is de enige gezonde uitvalsbasis om vrede op te funderen. Dan is ook de enige gerechtvaardigde strijd, de strijd tegen onszelf: tegen onze bezitsdrang, tegen ons eigen materialisme, tegen ons individualisme en tegen ons instinctmatig egoïsme. Mensen moeten dus strenger worden voor zichzelf en milder voor de medemens. Uit dit ideale klimaat moet vrede zijn kiemkracht kunnen halen !

Het meest concrete toepassingsveld voor uitbouw van een goede verstandhouding: onze eigen omgeving.

Deze fundamentele principes zijn niet alleen bindend voor goede internationale betrekkingen in “een ver van ons bed show”, waarin we ons minder persoonlijk betrokken voelen, maar is ook en vooral toepasbaar in onze eigen concrete leefsituatie: in ons gezin en buurt, in scholen en verenigingen, in ons dorp en op de werkvloer,in onze vriendenkring  en in gans onze samenleving. Het is voor ieder van ons een dagelijks weerkerende concrete uitdaging om,  hier en nu, onze menswaardigheidontplooiing te toetsen aan de werkelijkheid. Dit ideaal toepassingsveld is dé testcase bij uitstek om de uitbreiding naar goede internationale relaties op het goede spoor te kunnen zetten.

Voorwaarden voor duurzame vrede.

Vrede kan dus alleen gedijen als mensen met elkaar begaan zijn en zich medeverantwoordelijk voelen voor de samenleving en voor het geluk en het welzijn van ieder medemens, als landen en volkeren  respectvol omgaan met elkaars anders zijn, met elkaars identiteit, cultuur en religie, als verdraagzaamheid, rechtvaardigheid, hulpvaardigheid en solidariteit een wereldwijde bekommernis wordt, als internationaal een herverdeling komt van rijkdom door de stopzetting van de economische uitbuitingsstrategieën, die roofbouw plegen op de armen en als de macht wordt gegarandeerd door democratische instellingen gegrondvest op evenwaardigheid van alle mensen en met respect voor de mensenrechten van elkeen op basis van de vrije meningsuiting, pas dan en dan alleen kan vrede groeikansen ontplooien op basis van dialoog en luisterbereidheid. Dat zijn de sleutels die de poort naar echte vrede kunnen openen; DE POORT VAN BARMHARTIGHEID, waar niet gerekend, gewogen of veroordeeld wordt .

Bemoedigende initiatieven voor internationale conflictbeheersing.

         De Uno of de United Nations Organization. In de nasleep van de ellende   veroorzaakt door de tweede wereldoorlog werden de “Verenigde Naties” opgericht in een “nooit meer oorlog” euforie met als doel gezamenlijk te waken over de wereldvrede door conflictsituaties te ontmijnen met dialoog en onderhandelen. Deze manier van internationale conflictontmijning heeft, god zij dank, al heel wat     oorlogsellende kunnen voorkomen.

  • De Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) is een alliantie tussen de landen van de Westerse wereld, die een verbond hebben gesloten om gezamenlijk militair op te treden als één van hun leden zou worden aangevallen. Dit initiatief zorgt niet alleen voor duurzame vrede tussen de leden van die alliantie zelf, maar heeft bovendien een milderende gezagsinvloed op conflictoplossing ook buiten de alliantie.
  • Alhoewel de Europese gemeenschap op de eerste plaats een economische, politieke en financiële en sociale eenmaking nastreeft binnen het kader van een nationale autonomie is het toch een gezagsorgaan dat bemiddelend optreedt bij conflicten om de  lont uit het kruitvat te halen en de dreigende geweldspiraal te stoppen.

Tekortkomingen van de vredesinitiatieven.

De Vredespogingen worden telkens weer ingekleurd vanuit een bepaalde eenzijdige invalshoek meestal gedicteerd door de rijke landen. Vriendjespolitiek op basis van gemeenschappelijke ideologieën of van gelijklopende economische belangen beletten de neutraliteit en objectiviteit. Deze ambivalente houding tegenover de rest van de wereld,  waarbij niet elk land over dezelfde kam wordt geschoren, zet terecht heel wat kwaad bloed bij de niet westers gezinde en meestal arme landen, temeer omdat de westerse materialistische en individualistische liberale zienswijze niet wordt gedeeld door heel wat landen die andere levensprioriteiten en normen in hun samenleving naar voor schuiven.

Doorlichting van onze eigen welvaart en rijkdom.

Pas wanneer we onszelf gaan vergelijken met de armen in de rest van de wereld, wordt onze uitzonderlijke materiële welvaart duidelijk. Wat meer is, we realiseren ons niet genoeg dat wij, ook als individu, mede verantwoordelijk zijn voor de structurele armoede in de wereld, door onze drang naar onbeperkt vergaren van geld, rijkdom en bezit. Wij eisen immers een hoog rendement van onze spaarcenten -hetgeen we eigenlijk te veel hebben- zonder ons af te vragen wat er met ons geld gebeurt en of het wel ethisch verantwoord wordt belegd en of het niet opnieuw als uitbuitingsmiddel wordt aangewend om onze opbrengsten extra te doen groeien ten koste van armen. Wij stellen ook steeds maar hogere looneisen om onze koopkracht te vergroten, die echter nooit onze consumptie honger-zonder-grenzen zal kunnen inlossen. De sociale zekerheid moet in alles en nog wat tussenkomen en wij vinden dat alles zoveel mogelijk gratis moet. Alles wat wij overhouden van ons ‘pré’ gaat naar bloot en spelen en naar nodeloze statussymbolen die ons een geveinsde waardering en een “naar de mond gepraat” aanzien moet geven dat ons door de goegemeente voortdurend wordt voorgehouden. Wij brengen onze vakantie liefst door in verre goedkope exotische landen waar armoede troef is,  maar waar we een gevoel van aanzien en opgeblazen superioriteit ervaren, vergelijkbaar met wat kasteelheren destijds te beurt viel in relatie met hun lijfeigenen. De plaatselijke arme bevolking van onze vakantiebestemming wordt in een dienende slavenrol geduwd en daar voelen we ons als “rijken” zowaar nog uitstekend bij ook.

Als spreekwoordelijke “klap op de vuurpijl”, moet de belastingsdruk bij ons naar omlaag.

De arme landen betalen echter het gelag van onze rijkdom.

Hebt u zich al eens afgevraagd wie uiteindelijk de peperdure rekening voor onze welvaart voorgeschoteld    krijgt ?  Zoals het altijd al is geweest en nu nog steeds wordt bestendigd: de armen, maar ditmaal, die uit de derde wereldlanden. Door eenzijdig gunstige handelsakkoorden met uitbuitingsallure af te sluiten met arme landen, worden onwaarschijnlijke winstmarges geboekt, waardoor de armen in feite de prijs van onze rijkdom moeten ophoesten. Hun armoede is grotendeels het gevolg van onze rijkdom. De armen zelf hebben niets in de pap te brokkelen. Daardoor kleeft er bloed en heel veel tranen aan onze rijkdom.

Bewustwording en inzicht in het oorzakelijk verband tussen uitbuiting van armen en onze rijkdom, tussen onderwerping van economisch zwakkeren en onze machtspositie, zijn prioritaire voorwaarden om conflictsituaties te ontmantelen. Om oorlogsdreiging te ontwapenen is bovendien veel goede wil en inzet nodig om onszelf te relativeren, onze egoïstische bezitsinstincten te matigen en ons vermeend eigen gelijk door zelfkritiek  in twijfel te trekken en te ontmantelen.

Vermijd wat scheidt en vind wat bindt.

Om het zwarte gat, dat ontstaat bij doordachte aanvaarding van  bezitsmatiging, alsnog zinvol in te vullen moet meer worden geïnvesteerd in echte typisch menselijke waarden en in het beleggen van aandelen in menselijke relaties, in verdraagzaamheid en rechtvaardigheid, in respect en waardering voor anderen, in hoffelijkheid, vriendschap en  liefde. De meeropbrengst hiervan is een deugddoende intrest op innerlijke tevredenheid die zelfs niet in procenten kan worden uitgedrukt. Dat maakt ons zoveel gelukkiger  dat materieel bezit,  geld en macht als absolute waarden in de schaduw worden gesteld. Het logisch neveneffect hiervan is vrede en een rechtvaardiger en een gelukkiger wereld voor alle mensen op aarde.

Bezitsmatiging ten voordele van armen is niet alleen voor de authentieke moslims een opgave gedurende de ramadan, maar ook voor alle christenen gedurende deze adventstijd. Zelfs voor alle niet gelovigen van goede wil, die hun mens-zijn echt ter harte willen nemen is dit noch min noch meer een ethische verplichting. In de grond ontsnapt dus niemand aan deze algemeen menselijke  levensopdracht; je eigen bezitsdrang matigen ten voordele van onze medemensen.

Aan alle mensen van goede wil, die bereid zijn in eigen vel te snijden en die zich willen inzetten voor een betere en rechtvaardiger wereld -ook voor de allerarmsten-  wens ik oprecht

 

Van Noord tot Zuid en

Van Oost tot West

Een vredevolle Kerst !

 

Stefaan Cleiren                        Kapelstraat 269bis                               9140 Steendorp                              05-12-02

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s