De waardevolste erfenis van onze voorouders

 

DE MEEST  WAARDEVOLLE  ERFENIS VAN ONZE VOOROUDERS

 

IS DE LIEFDESSCHOLING EN WAARDEOVERDRACHT

 

DIE WE VAN HEN HEBBEN MEEGEKREGEN

 

 

 

Ontstaansgeschiedenis van deze bijdrage

 

Deze tekst heb ik in 2003 geschreven ter gelegenheid van Allerheiligen. De nestwarmte en de waarden die kinderen van hun ouders in hun  opvoeding meekrijgen in het gezin en de manier waarop  in het gezin omgegaan wordt met moeilijkheden en met intermenselijke relaties zijn bijzonder belangrijk voor het welslagen van de nieuwe relatie die het nieuwe koppel met elkaar wil aangaan.

Het is goed dat over het belang en de middelen van een duurzame huwelijksrelatie ernstig wordt nagedacht; dat is trouwens de beste verzekeringspolis voor een gelukkig en duurzaam huwelijk of samenleven.

Rond Allerheiligen herdenken we onze geliefde overledenen, die door hun leven, hun voorbeeld en hun manier van zijn, door hun liefde, genegenheid en trouw zoveel voor ons betekend hebben dat ze zin, richting , waarde en nestwarmte gegeven hebben aan ons eigen leven. Daardoor hebben ze een onuitwisbare stempel gedrukt op wat we zelf geworden zijn, op onze denkwijze en op ons doen en laten. Onze voorouders, die we misschien niet eens meer kennen, hebben daarmee onze eigen levensverwachtingen mee bepaald , vastgelegd, verankerd en ingebetonneerd in ons eigen leven. We zijn immers grotendeels geworden wat ons van vader op zoon werd doorgegeven via onze opvoeding.

 

Liefde is de essentie van onze menselijkheid.

Van alle biologische wezens op aarde is alleen de mens in staat om betrokkenheid en genegenheid te ontwikkelen voor medemensen en omwille van hen. Bijgevolg is liefde de meest typische en exclusief menselijke eigenschap, die het grootste onderscheid met de dierenwereld uitmaakt. Liefde is zeker geen eigenschap die we, kant-en-klaar afgewerkt, van bij onze geboorte automatisch zomaar hebben meegekregen. Wat we wel reeds van in de moederschoot hebben meegekregen in onze genen zijn de sluimerende mogelijkheden om liefde tot ontwikkeling te kunnen brengen. Liefde is dus een doe-agenda waaraan heel ons leven gewerkt en geschaafd moet worden. De belangrijkste voorwaarde om liefde kiemkracht te kunnen geven bestaat erin dat we voorbereid moeten worden om ons egoïsme en eigenbelang in te dijken en om wat minder met onszelf bezig te zijn. Dat moet gebeuren in de opvoeding. Dan maken we plaats voor medemensen en krijgt liefde ontplooiingskansen. Pas dan kunnen we aandacht geven aan anderen en begaan zijn met hun zorgen en hun geluk. Dit is onze uiteindelijke levensopdracht  waaraan al de rest ondergeschikt moet zijn.

Het gezin is de ideale leerschool voor levensechte liefdeslessen.

Nergens anders dan in het gezin is de liefdeservaring zo intens, zo concreet en persoonlijk, zo geëngageerd en levensecht dan in een gezin waar de ene voor de andere leeft. In het gezin kunnen kinderen van jongs af aan leren wat echte liefde precies inhoudt; zichzelf iets ontzeggen voor het welzijn van andere gezinsleden; leren toe te geven en te delen door zelfopoffering en zelfrelativering; meningsverschillen bijleggen door dialoog in plaats van door geweld. In het gezin worden verdraagzaamheid, rechtvaardigheid en solidariteit aangekweekt en wordt waardering en respect voor elkaars anders-zijn beklemtoond. Ook leren kinderen zelf verantwoordelijkheid op te nemen voor de andere gezinsleden. Het gezin is dus de perfecte voedingsbodem om optimale groeikansen te verzekeren voor de liefdesontwikkeling van het kind. Het moet leren zich aan te passen om zichzelf niet altijd op de eerste plaats te dienen maar om bekommerd en dienstbaar te zijn voor het geluk en het welzijn van alle gezinsleden en –met uitbreiding- naar elke medemens.

Liefde verwijst naar een hogere dimensie, naar onvergankelijkheid en naar oneindigheid.

Ten gevolge van onze lichamelijkheid en onder druk van onze instincten is menselijke liefde onvolledig en onvolmaakt. In het besef dat onze beperkingen om in volheid lief te hebben  uit onze lichamelijke gebondenheid voortvloeien is het een voor de hand liggend en logisch verschijnsel dat mensen naar God zullen refereren omdat Hij niet aan lichamelijkheid en dus ook niet aan vergankelijkheid en beperkingen gekoppeld is. Het bewustzijn van de onvolmaaktheid van menselijke liefde laat ons de perfectie vermoeden van een geestelijk wezen, een oergeest, een hogere dimensie, die we God, Allah of Jahweh noemen en die tijdloosheid, oneindigheid, volmaaktheid en almacht uitstraalt en die liefde in zijn volheid bezit. Hij is de bron van ons streven naar steeds maar groeiende menselijke liefde, zelfs wanneer we weten en beseffen dat menselijke liefde hoe dan ook steeds onvolmaakt zal blijven en nooit perfect zal en kan zijn.  

Liefde als bindmiddel tussen levenden en overledenen.

Alleen wie gelooft in de onvergankelijkheid en onsterfelijkheid van de liefde kan in permanente verbinding treden met onze overledenen. Liefde is de brug tussen onze wereld en de wereld van de overledenen. Omdat echte liefde niet lichamelijk is, overleeft ze de grenzen van de dood. Liefde sterft dus niet met ons lichaam maar overstijgt de tijd en het hier en nu. De liefdesband die mensen bindt zal niet verbroken worden door de dood. Wanneer door het overlijden plots de zintuiglijke en lichamelijke band met de geliefde abrupt en onherstelbaar verbroken wordt rest ons alleen nog de liefdevolle verbondenheid die de dood overstijgt. Daardoor blijven levenden en doden in voeling met elkaar. Hoe groot ook het verdriet om het afscheid en het verlies, toch moet uiteindelijk dankbaarheid om wat onze geliefde overledenen voor ons betekend hebben en om wat we van hen aan liefde ontvangen hebben gedurende hun leven, de bovenhand halen. Dan zijn we op weg om het fysiek afscheid te verwerken en de nieuwe communicatieweg met hen via de liefde aan te boren.

Invloed van onze voorouders op de volgende generaties.

Zowel de liefdeservaring als de daadwerkelijke  liefdesbeleving worden via de opvoeding in het gezin van generatie op generatie doorgegeven. Deze geestelijke nalatenschap van onze voorouders heeft echter veel meer waarde dan welke materiële erfenis  ook omdat ze invloed heeft op wat we zijn en wat we zullen worden en niet op wat we hebben. Zo’n erfdeel laat de volgende generaties toe niet telkens opnieuw het warm water te moeten uitvinden. De nakomelingen kunnen dan gebruik maken van de waarden, de ondervinding, verworvenheden, ervaringen en wijsheden die de vorige generaties in de loop van hun geschiedenis ingezameld hebben. Zo ligt de vertrekbasis van de volgende generatie telkens opnieuw een étageke hoger en zijn ze van in het prille begin al een stapke verder in hun evolutie naar nog meer menselijkheid.

Elk nieuw gevormd koppel, dat een langdurige liefdesrelatie nastreeft, moet zelf een nieuw waardepakket samenstellen uit de verschillende waarden die beide partners van hun respectievelijke ouders hebben meegekregen. Deze vermenging van waarden betekent iets nieuws en unieks en is ongetwijfeld een verrijking en verdieping in ons pogen om nog betere mensen te worden.

Het is de opdracht van elke generatie aan dit basispakket hun eigen inzichten en menselijke inbreng toe te voegen die dan weer op zijn beurt een menselijke meerwaarde moet betekenen  voor de daarop volgende generaties. Langzaam maar zeker, stap voor stap, generatie na generatie kan zo de wereld evolueren naar nog meer menselijkheid, naar vrede en naar nog meer liefde binnen de mensengemeenschap.

De opvoeding in het gezin en de waardeoverdracht van onze voorouders zijn daarom de motor en de drijvende kracht voor een gestage verbetering en verdieping in de menselijke relaties wereldwijd.

Dankzij hun liefdesbijdrage leven onze voorouders na hun dood voort in hun nakomelingen.

Wat mensen voor medemensen betekenen kan herleid worden tot wat ze aan liefde hebben gegeven aan anderen. Het is de verantwoordelijkheid van de nakomelingen of ze al dan niet die liefdeservaringen in hun eigen leven in praktijk willen omzetten en of ze die op hun beurt zullen doorgeven aan hun kinderen.

De waardeoverdracht van de ene naar de volgende generatie maakt onze voorouders in zekere zin onsterfelijk omdat ze blijven voortleven als voorbeeld voor hun nakomelingen. Zo is niets van wat ze aan liefde hebben gedaan voor medemensen, voor niets geweest.

Alles wat ik in mijn bijdragen heb neergeschreven is eigenlijk niet van mezelf maar is  in feite een gebrekkige verwoording van wat ikzelf als onschatbaar erfdeel aan liefde, van mijn ouders heb meegekregen. Ik ben er hen levenslang dankbaar en erkentelijk voor. Dat is voor mij de reden om hen piëteitsvol te gedenken en ook de drijfveer om hun nalatenschap van liefde voor medemensen met iedereen te delen en door te  geven.

Zo kunnen jongeren vanuit de ondervinding en waarden, die ze  van hun ouders en voorouders meegekregen en geërfd hebben,voor zichzelf en hun gezin op hun beurt een gelukkiger, zinvoller en beter leven opbouwen! Het zijn oerdegelijke fundamenten waarop een gelukkig leven kan gegrondvest worden.

 Stefaan Cleiren                 Kapelstraat 269bis                     9140 Steendorp                  31-10-2003

 

31-01-2016, 23:37 Geschreven door cleirenstefaan  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s