Vergeven en vergeten

Vergeven, vergeten en verzoenen

in het licht van Gods barmhartigheid.

  INLEIDENDE BESCHOUWINGEN.

Het zal u wellicht pretentieus en aanstellerig lijken, als ik u mijn uitgesproken mening over goed en kwaad onomwonden uit de doeken doe en hoe we daar uiteindelijk mee moeten leren omgaan. Uiteraard is dat mijn  persoonlijke mening maar die toch wel een beetje ‘speciaal’ is omdat ze met eigenbelang, zelfzucht en machtswellust niets te maken heeft, waardoor ik  mijn mening als waar, objectief en belangeloos durf verkopen. De mening die ik hier verkondig komt niet zomaar uit mijn eigen willekeurige gedachtewereld, maar is terug te vinden in een grondige analyse van het mens-zijn die bij ieder mens terug te vinden is, die geïnteresseerd is om te weten hoe hij moet leven om zijn menselijke identiteit volledig te beleven.Niet enkel het biologisch facet van ons mens-zijn moet ingevolgd worden, maar eerder en vooral de essentie van ons mens- zijn (de betrokkenheid op onze medemens)  moet prioritair aan bod komen. Raadpleeg dus mijn basistekst WIE BEN IK EN WAT MAAKT EEN MENS PRECIES TOT MENS” die bij het openen van mijn blog als een vast gegeven  en als eerste automatisch verschijnt. 

Tegenwoordig heeft het meest normale en doodeenvoudige geen enkel bestaansrecht als het niet wetenschappelijk  wordt vastgesteld: gewone gebeurtenissen vanuit de feitelijke vaststelling en vanuit het gezond boerenverstand worden bij voorbaat  van tafel geveegd, omdat ze niet wetenschappelijk of statistisch bewezen zouden zijn. We mogen echter niet vergeten dat heel wat “wetenschappelijk onderzoek” zeer gericht wordt uitgevoerd enkel maar om zijn eigen gelijk bevestigd te zien of om de resultaten te favoriseren voor hen die het onderzoek hebben betaald. Daardoor zijn de resultaten in feite vaak totaal overbodig of op zijn minst misleidend. De pseudowetenschappelijke resultaten worden dikwijls als verkoopsargument of als reclame misbruikt.  Veel “wetenschappelijk onderzoek” is daarom onnodig, maar zelfs deze bewering moet eerst nog wetenschappelijk worden aangetoond om waarheidsgetrouw  en geloofwaardig te kunnen overkomen! Zo kun je inderdaad steeds verder rondjes blijven draaien met heel wat ander onzinnig onderzoek. Wat trouwens vandaag door wetenschappelijk onderzoek aangetoond wordt, kan morgen met nog meer lef door een ander wetenschappelijk(?) onderzoek  tegengesproken worden! Voorwerpen vielen reeds eeuwenlang zomaar op de grond vooraleer de aantrekkingskracht tussen verschillende massa’s werd aangetoond en in fysische wetten  gegoten  door Newton.

De meeste teksten die ik heb geschreven zijn helemaal niet op wetenschappelijke gronden geworteld, maar berusten eerder op vaststellingen van feiten, op het gezond boerenverstand, op de doodgewone logica en op het buikgevoel als het op emotionele intelligentie aankomt. Deze teksten zijn daarom zeker niet minder waardevol of minder belangrijk: ze berusten  op een goed onderbouwde mening vanuit muurvaste standpunten en op heel  wat positief denkwerk en bezinning. De bewijsvoering geeft niet altijd de doorslag maar wel de objectieve vaststellingen van de feiten is doorslaggevend.

Voorbereiding op het Paasfeest

*-1 Vragen om vergeving voor ons gebrek aan liefde 

Vergeving vragen als we iets mispeuterd hebben is niet alleen een religieuze opgave voor christenen via de biecht, maar is tevens noodzakelijk  en bevrijdend voor iedereen die zich als een echt goed mens wil gedragen. Vergeving vragen voor stommiteiten die we hebben gedaan tegen de liefde voor medemensen zit immers ingebed in ons mens-zijn zelf en maakt er onherroepelijk deel van uit. De noodzaak om vergeving te vragen is dus niet opgelegd door het christelijk geloof, maar vindt zijn oorsprong in wat we als essentieel ervaren om ons mens-zijn  in zijn volheid te beleven. Het doet deugd te kunnen vaststellen dat de waarden die we terugvinden in een grondige analyse van ons mens-zijn, gelijktijdig ook terug te vinden zijn en bevestigd worden door het christelijk geloof. Dit laat een toenadering en opening toe tussen gelovigen en ongelovigen, omdat we het mens-zijn als uitgangspunt gemeenschappelijk hebben; VERMIJD WAT SCHEIDT (godsdienst) EN VIND WAT BINDT (menswaardigheid).

Als we mensen hebben benadeeld lijkt het ons niet meer dan normaal dat we niet alleen onze spijt  uitdrukken tegenover de gedupeerde maar dat we ook proberen de schade die we hebben aangericht  zoveel als mogelijk te herstellen.

Voor christenen gebeurt de vergeving in de biecht door het opleggen van een ‘penitentie’. Elke misstap tegen de liefde voor de medemens is immers ook automatisch een zonde tegen God, omdat God niets anders is dan liefde. Dank zij  Gods oneindige barmhartigheid kunnen wij van God altijd, in alle omstandigheden en voor om het even wat vergeving krijgen.

Gezien onze lichamelijke onvolmaaktheid is het logisch en normaal dat we fouten maken, anders waren we geen mensen van vlees en bloed. Daarvoor moeten we ons dus zeker al niet schamen. En toch kan een schuldbekentenis als zeer bevrijdend overkomen al moet dat  niet altijd in een biechtstoel gebeuren en zeker niet voor niet christenen.

Vergeving afsmeken is echter gelijktijdig ook gebonden aan het betuigen van spijt en aan de intentie om niet in herhaling te vallen.

 *-2 …en delen met de meest hulpbehoevenden, als restitutie of ‘penitentie’

Een concrete en actuele toepassing van een zinvolle penitentie is ongetwijfeld de  betrokkenheid en liefde voor de vluchtelingen betonen die hun land hals over kop moesten verlaten omdat door de oorlog hun leven en dat van hun familie rechtstreeks werd bedreigd .Alle manieren om die mensen te helpen is zinvol en verdient appreciatie.

Het ligt  voor de hand dat we  vluchtelingen op de eerste plaats moeten helpen om naar hun eigen land terug te kunnen keren als er daar opnieuw vrede heerst. De internationale gemeenschap -met Europa op kop,- heeft niet altijd voldoende waakzaam toegezien bij het nemen van hun verantwoordelijkheid om verdere uitbreiding van de conflicten te voorkomen in het Midden-Oosten. Daarom blijven zij nu ook nog altijd betrokken en verantwoordelijk  om de oorlog in Syrië te helpen beëindigen en vrede te helpen bewerkstelligen . Pas wanneer er vrede heerst kunnen de vluchtelingen veilig naar hun eigen land terugkeren. Op het ogenblik van hun terugkeer zullen zij onze financiële, logistieke en morele steun meer dan nu nodig hebben om hun verwoeste land weer op te bouwen en om een verdraagzame samenleving tot stand te brengen die geworteld is op democratische waarden, vrije meningsuiting en op godsdienstvrijheid. Deze omwenteling en ‘herscholing’ zal nog vele jaren in beslag nemen en zal van de vrije wereld heel wat volharding en inzet vergen om daar te helpen realiseren wat we zelf als noodzakelijke democratische verworvenheden aanzien. Bij gebrek aan beters is de democratie toch nog altijd de meest rechtvaardige bestuursvorm, die er bestaat. Pas na het herwinnen van vrede  en het helpen realiseren van de democratische waarden in hun heimat -en niet eerder- zal de Europese gemeenschap zijn menselijke plicht tegenover de behoeftige vluchtelingen naar behoren ingevuld hebben. Ondertussen zal er echter jarenlang nog heel wat water naar de zee vloeien en heel wat hulp van het Westen nodig blijken; een uitputtingsslag waar we als mensen alleen maar inzet en volharding tegenover kunnen plaatsen.

Wat betekent zonde, het kwade en het slechte?

In het verleden werd de menselijke zondigheid extra in de verf gezet en beklemtoond.

Daar waar we in het verleden te pas en te onpas werden geconfronteerd met onze zondigheid,  zodat we ons voor alles en nog wat schuldig,  slecht en terneergeslagen moesten voelen, gaat het nu de tegenovergestelde kant uit, zodat we  de indruk krijgen dat het kwade helemaal niet bestaat en dat de mens in wezen altijd goed is en dus nooit fouten kan maken. Dit is een populistisch standpunt dat als aanwas wordt gebruikt om mensen naar de mond te praten. Het ene is al even leugenachtig en verkeerd als het andere en de waarheid ligt in het midden; zowel het ene als het andere bestaat en moet juist onder ogen gezien worden.

Een foutieve individuele benadering van “goed en kwaad”.

Omdat men vandaag ‘goed en kwaad’ echter enkel benadert vanuit het eigen welbevinden waarbij men zich in de eerste plaats goed moet voelen bij elk gebeuren, beslissing of handeling, is goed en kwaad een strikt persoonlijke verhaal geworden dat elk individu zelf neerschrijft, aanvoelt en bepaalt. Zo wordt ‘goed en kwaad’ afhankelijk van persoonlijke individuele inzichten en van de windrichting  om iets, dan weer wel en dan weer niet, als goed of kwaad te bestempelen en te beleven, afhankelijk van een wisselende individuele gemoedsgesteldheid of van het eigen profijt eerst. Met deze opvatting voor ogen beslist iedereen dus zelf over wat goed is en wat als kwaad -(vroeger noemde men dat zonde)-   moet beschouwd worden. Op zo’n wankele en wisselende basis kan goed en kwaad nooit universeel gefundeerd worden!

‘Goed en kwaad’ moet  dus de  individuele beoordeling overstijgen en veronderstelt een diepdoorleefd sociaal engagement dat voor elke mens van toepassing moet zijn.

Wie ‘Het zich goed voelen’ als de enige individuele norm hanteert wil schijnbaar al geen verantwoording meer afleggen aan de samenleving. Zo’n individuele egoïstische benadering ontkent immers de algemeen bindende regels voor goed en kwaad, die voor iedereen –of men zich daar nu goed bij voelt of niet-  bindend, juist, rechtvaardig en waardevol moeten zijn.

Daarom dringt een meer objectieve opstelling  zich op om wetten, regels en overeenkomsten juridisch vast te leggen en om het samenleven met zeer verschillende mensen in de samenleving mogelijk te maken. Als iedereen leeft volgens zijn eigen inzichten en ‘goesting’ wordt het samenleven een puinhoop zonder weerga; omdat de beleving van goed en kwaad vanuit eenieders eigen inzicht en beleving uiteraard ook voor iedereen verschillend zal zijn, kan het ook geen algemeen  geldende en bindende maatregel zijn om goed en kwaad voor alle mensen –voor iedereen dus- af te dwingen.

Om de hierboven vermelde individuele argumentatie te ontkrachten, waarbij goed en kwaad door iedereen zelf en persoonlijk kan bepaald worden, is het nodig de norm  veel objectiever af te bakenen en hem te grondvesten op onveranderlijke en oerdegelijke fundamenten, die voor ieder mens  en voor altijd van toepassing zullen zijn. Deze algemene norm om de grenspalen van goed en kwaad definitief vast te leggen moet universeel afgedwongen kunnen worden en voor alle mensen geldig zijn en beweegt zich daarom ook meer op het sociaal-maatschappelijk vlak, (en zeker niet op strikt persoonlijk niveau).

Wie goed en kwaad afhankelijk maakt van zijn eigen inzichten en goedbevinden maakt bovendien een menswaardige ontplooiing voor zichzelf totaal onmogelijk.

Men houdt dan immers geen rekening met wat de mens onderscheidt van alle andere levende wezens op aarde en met de typische en zeer specifieke kenmerken die mensen precies tot mensen maakt; zonder een kritische en objectieve benadering van zijn eigen handelingen en daden,  zonder de overtuiging en het bewustzijn van zijn eigen beperkingen en tekortkomingen en zonder het aanvaarden van zijn egoïstische lichamelijke instincten, waardoor onze menselijke liefde beknot wordt, kunnen mensen zich onmogelijk corrigeren en verbeteren om zich als goede mensen te  ontwikkelen, die op de eerste plaats begaan moeten zijn met medemensen.

Wie goed en kwaad zelf wil bepalen zal zichzelf ook muurvast inbetonneren in zijn eigen gelijk, in zijn eigen zelfzucht en zelfgenoegzaamheid. Zo’n mensen beschouwen zich dan als volmaakte en perfecte wezens, die geen verantwoording verschuldigd zijn aan de samenleving. Deze visie belemmert ons om onze menswaardigheid voluit te ontwikkelen en aan te passen en om onze inzichten te zien evolueren naar nog meer liefde en betrokkenheid op medemensen. ‘Het zich goed voelen’ als absolute maatstaf kan dus onmogelijk de universele basis worden om goed en kwaad objectief te bepalen en om onze menselijkheid op  stevige en oerdegelijke wortelpalen te grondvesten.

Mensen kunnen zichzelf inderdaad alleen maar verbeteren als zij door zelfkritiek hun fouten en tekortkomingen zullen ontdekken, zich daarvan ten volle bewust zijn en zich bereid tonen om hun eigen foutenarsenaal grondig uit te ziften en aan te passen. Wie zich bewust is van zijn lichamelijke onvolmaaktheid en van zijn fouten door een regelmatig en diepgaand gewetensonderzoek gebaseerd op een eigen foutenanalyse zal gemakkelijker aangepaste wegen vinden om zijn menswaardigheid nog beter te beleven,  om zijn eigen instinctmatig egoïsme nog beter onder controle te houden en om zo nog meer aandacht te kunnen geven aan het geluk, het welzijn en het welbevinden van zijn medemens. Dat is immers de enige basis en maatstaf om een goed mens te worden. Bovendien is dit streefdoel bindend voor en toepasselijk op alle mensen,  zodat het ook waardevol en universeel is voor iedereen. Hoe verschillend de persoonlijke inzichten en de emotionele appreciatie van ‘goed en kwaad’ ook mogen zijn,  ze zijn in feite totaal onbelangrijk voor de objectieve waardebepaling die voortvloeit uit onze typisch menselijke kenmerken en waar iedereen, die zich als een echt goede mens in al zijn verschillende facetten wil ontplooien, zich in kan terugvinden. De mogelijkheid van mensen om hun eigen geluk en welbevinden ondergeschikt te houden  en te verbinden aan het geluk van  medemensen, is in feite het doel van elk mensenleven, dat als een boemerang ook hun eigen geluk zal bevorderen en bevruchten. Door alles in het werk te stellen om het geluk en welbevinden te beogen van medemensen, verdubbel je gelijktijdig ook je eigen geluk!

Zelfkritiek is de enig mogelijke oplossing om zichzelf te verbeteren;  een juiste maar gelijktijdig ook een ongebruikelijke en schijnbaar tegendraadse  keuze.

Bij alles wat we niet goed hebben gedaan verwijzen we graag naar allerlei verzachtende omstandigheden buiten onszelf of naar andere mensen om ons zelf zo gemakkelijker wit te kunnen wassen en van eigen schuld vrij te kunnen pleiten.

Wie ‘het zich goed voelen’ als maatstaf wil gebruiken om goed en kwaad te bepalen, waant zichzelf immers perfect en volmaakt. DAT VORMT VOORAL EEN REUZEGROOT PROBLEEM VOOR DE OPVOEDING VAN JONGE MENSEN want wie zijn eigen fouten niet wil of kan inzien kan zichzelf ook nooit corrigeren of verbeteren. Dan blaast men zichzelf op als een -(uiteraard gewetenloze)- kikker en verkoopt men zichzelf alleen maar als gebakken lucht zonder enige objectieve waarde of betekenis. In feite maakt de jeugd zichzelf daardoor onopvoedbaar en onverbeterlijk.

Dat heeft desastreuze gevolgen voor een menswaardige opvoeding van jongeren: alle aandacht van zelfvoldane en in zichzelf gekeerde kinderen gaat automatisch en vanzelfsprekend naar henzelf en naar hun eigen egoïstische  mening  en opvattingen,  zodat de jeugd niet meer kan tegengesproken, gecorrigeerd of geleid worden door objectieve en onveranderlijke normen, waar elke mens zich nochtans aan moet houden. Men vertrekt dan van de (verkeerde) overtuiging dat de mens van nature uit goed is. Zij wanen zichzelf daardoor perfect en onverbeterlijk waardoor ze ook onopvoedbaar worden! Hoogstaande waarden en normen die het instinctmatig dierlijk leven overschrijden, zijn dan niet aan hen besteed, waardoor hun  menselijke vorming nooit kan gefinaliseerd worden.

De ondervinding, wijsheid en verworvenheden van de opvoeder kunnen dan niet als meerwaarden of als voorbeeld worden ingeschakeld om  de menswaardige opvoeding van jongeren te ondersteunen, te objectiveren en te helpen realiseren. Dan zouden jongeren  elke keer  opnieuw zelf het warm water  moeten heruitvinden. Zij zouden echter gemakkelijker lessen kunnen trekken uit gelijkaardige gebeurtenissen die zich reeds vroeger hebben voorgedaan. Wij moeten meer lessen durven trekken uit het verleden. Dat moet dan ook een van de belangrijkste doelstellingen zijn  van het GESCHIEDENIS ONDERWIJS.

Jongeren zullen wellicht pas later beseffen dat een goed mens willen worden enkel kan gebeuren door in eigen vel te snijden en zichzelf op de eerste plaats kritisch te benaderen; ingaan tegen zijn eigen instinctmatig egoïsme en tegen zijn zelfingenomenheid om zo een beter mens te worden gaat niet zomaar vanzelf en is pijnlijk omdat men zichzelf niet op de eerste plaats kan bedienen, maar het geluk en het welzijn van de  medemens moet laten voorgaan.  Dat is een streefdoel dat aangeleerd en gewaardeerd moet worden door er in de opvoeding voortdurend op te blijven hameren, mede uiteraard door het authentiek  voorbeeld en de gelukuitstraling van de opvoeder zelf.


IK BESEF MAAR AL TE GOED DAT DEZE OPVATTINGEN TOTAAL ONGEBRUIKELIJK ZIJN EN INGAAN TEGEN DE WAARDEN EN NORMEN DIE IN PRAKTIJK DOOR  ALLE MENSEN TEGENWOORDIG ALS IDEAAL WORDEN NAGESTREEFD. HET IS ECHTER NIET DE KWANTITEIT EN HET MATERIELE , MAAR WEL DE KWALITEIT EN  DE GEESTELIJKE  MEERWAARDE VAN DE MENS DIE IN DE OPVOEDING MOET BEOOGD WORDEN. Door gemakzucht en assertiviteit en door eigenbelang en egoïsme aan te kaarten kan men mensen gemakkelijker naar de mond praten en hun ijdelheid strelen zodat ze kunnen leven als dieren, die enkel hun dominante instincten moeten involgen . Het individualisme in de opvoeding en het eigen profijt eerst, wordt hier als enige boodschap aangeleerd en de maatschappelijke vorming en sociale inzet van het individu voor de gemeenschap wordt  als totaal ondergeschikt afgeschilderd. NOCHTANS MAAKT LIEFDE EN DIENSTBAARHEID VOOR DE  MEDEMENS DE ESSENTIE UIT VAN HET MENS-ZIJN VAN IEDEREEN!

Ik ben mij er wel terdege van bewust dat ik, door de INSTINCTBEHEERSING AAN TE KAARTEN  in mijn teksten,  zeker niet populair zal worden en mijn verhaal zeker geen successtory kan zijn of de publieksprijs zal halen. Ik kan mijn opvattingen -ocharme toch- trouwens alleen maar rechtvaardigen door te verwijzen naar de oerdegelijke uitgangspunten, die ik in het begin van mijn blog uitvoerig uit de doeken heb gedaan –WIE BEN IK EN WAT MAAKT MENSEN PRECIES TOT MENS– en waaraan iedereen zich moet houden als hij zichzelf tenminste als een goed mens wil ontwikkelen. Een andere argumentatie heb ik niet en dat is –gezien de degelijkheid, de objectiviteit en de onaantastbaarheid van deze uitgangspunten- ook helemaal niet nodig;  niet ikzelf maar het mens-zijn zelf, (gebaseerd op alle facetten van ons mens-zijn,  die bij elke mens terug te vinden zijn) is hiervoor verantwoordelijk en rechtvaardigt en ondersteunt daarom mijn standpunt dat trouwens ook bevestiging vindt in het Evangelie of in de goede lezing van de Koran.


Hoe kunnen we het wrang gevoel, dat bij de erkenning van onze menselijke onvolmaaktheid ontstaat, neutraliseren en in goede banen leiden.

De noodzaak van een regelmatig gewetensonderzoek is dus zeker geen overbodige luxe en af en toe eens op zijn eigen kop slaan (liefst met een rubberen hamer) om zichzelf wat bij te spijkeren en te corrigeren is een absolute must om zichzelf als een beter en gelukkiger mens te kunnen ontplooien; zijn fouten en tekortkomingen erkennen en opbiechten ten overstaande van degene die door ons  benadeeld werd en zo mogelijks restitutie doen is voor onze eigen menselijke ontwikkeling, voor ons eigen gemoedsrust en voor een correct  menselijk zelfbeeld, ook  uiterst belangrijk. Het lijkt  vernederend zijn fouten uit te  spreken, maar het is in feite een bevrijding voor jezelf en getuigt voor de medemens eerder van uw openheid , moed en  uw gevoel voor rechtvaardigheid.

We moeten het ijdel idee verwerpen dat we ons steeds beter moeten voordoen dan we in feite zijn. Schone schijn is absoluut uit de boze en is het ergste dat ons kan overkomen. Geef je uit voor wat je bent en vergeet wie je denkt te moeten zijn onder invloed van de grote massa om er toch bij te kunnen horen. Zo aanvaardt je je tekortkomingen en wie je bent als mens. Bovendien is er heel veel kans dat je er echte waardering van de gedupeerde voor in de plaats krijgt. Wie zijn fouten deemoedig uitspreekt tegenover zijn  ‘slachtoffer’  is een GROOT mens, en zal ook gemakkelijker vergiffenis krijgen van de benadeelden; verzoening komt zo binnen handbereik.

Voor christenen komt de biecht  tegemoet aan dit bevrijdingsmoment.

Zo bekeken is het sacrament van de biecht nog niet zo onnozel als het er uitziet. Voor christenen is het sacrament van  vergeving en verzoening zeer belangrijk om zich goed te kunnen voelen in zijn eigen vel, omdat God die zelf liefde is, ons door zijn oneindige barmhartigheid ons het gebrek aan liefde voor onze medemens steeds zal vergeven als we Hem daarom vragen.

Vergeven en vergeten heeft echter ook  voor niet gelovigen een heilzame werking en een genezende invloed, die tot zelfbewustwording en een juist mensbeeld  zal leiden. waarin de liefde voor de medemens centraal zal staan. Men bevrijdt zich dan zelf van zijn fouten en vergissingen om op een nieuwe propere lei te kunnen starten.

Christenen hebben het voorrecht te kunnen geloven dat ze vergeving kunnen krijgen van hun fouten door de oneindige barmhartigheid van een begripvolle en liefdevolle God die liefde in zijn volheid bezit omdat Hij niet lichamelijk is. DAT IS TROUWENS DE REDEN WAAROM GOD AL ONZE TEKORTKOMINGEN EN FOUTEN ALTIJD EN STEEDS OPNIEUW KAN VERGEVEN ALS WE MAAR SPIJT BETONEN. Wij kunnen dan weer op een proper blaadje beginnen zonder blijvende belasting van fouten uit het verleden; opgeruimd staat netjes! Ledig daarom af en toe ook eens uw prullenbak om er  opnieuw met frisse moed tegen aan te kunnen gaan, en ons te bevrijden van al  onze opeengestapelde schuldgevoelens.

ALLE MENSELIJKE TEKORTKOMINGEN EN FOUTEN KUNNEN HERLEID WORDEN TOT  EEN ALGEMENE NOEMER; ‘GEBREK AAN LIEFDE’.

Zo ontstaan er twee soorten ‘zonden’:

-1  Het slechte dat effectief gedaan wordt tegen de liefde in. We benoemen dat in  de 10 geboden van God die door Mozes werden afgekondigd en die werden aangevuld door de 5 geboden van de Heilige Kerk. Dit kan, voor wie er in gelooft, een belangrijk hulpmiddel zijn om zich van het kwade te bevrijden en om zichzelf een tweede kans te geven .

-2  Maar vooral het NIET  invullen en het NIET beoefenen van de liefde voor de medemens, (voor wat we in feite uit liefde hadden moeten doen) , kan ons als een zeer ernstige nalatigheid worden aangerekend. Zo beleef ik nu mijn zondigheid op een totaal andere manier dan mij in het verleden werd voorgehouden. Zo gezien zijn we ook wel veel zondiger dan we zelf eigenlijk wel willen geloven. We kunnen  dat misschien vergoelijken door onze menselijke onvolmaaktheid in te roepen. We zijn inderdaad –door onze menselijke lichamelijkheid- niet in staat altijd en overal het goede te doen en ons zelf volledig te verloochenen om ons zonder beperking te focussen op de liefde voor onze medemens. Deze menselijke beperking is het gevolg van onze lichamelijke gebondenheid. Ook die onvolmaaktheid moeten we durven erkennen omdat we  steeds mensen blijven van vlees en bloed.

Persoonlijk ben ik geneigd deze menselijke beperking zoals ik ze daarnet heb omschreven als ‘erfzonde’ te bestempelen. ALLEEN GODS ONEINDIGE BARMHARTIGHEID KAN ONS HIER ENIG SOELAAS BIEDEN; daarvoor is Gods zoon, Jezus Christus, aan het kruis gestorven om ons te tonen hoezeer Hij ons bemint en is Hij uit de dode opgestaan om  ons zijn geestelijk anders -zijn en zijn almacht zonder grenzen te laten zien.

Om restitutie te doen en penitentie te verwerven is –vooral in de vastentijd- Broederlijk Delen het menselijk middel bij uitstek om onze betrokkenheid op medemensen gestalte te geven en ons egoïsme stukje bij beetje af te bouwen en te ontmantelen. We moeten niet alleen delen van onze overvloed,  maar het mag ook wel een beetje pijn doen. Bewust iets laten dat we niet strikt nodig hebben (-en zelfs als we denken dat we het nodig hebben)- is uiteraard reeds een belangrijke stap in de goede richting, maar we mogen gewoon nog een beetje verder gaan tot het echt BROEDERLIJK DELEN wordt; een stukje van zichzelf weggeven. Dit streefdoel vraagt uiteraard een bijna onmenselijke onthechting, waarvoor we ons als mensen niet moeten schamen als het niet lukt. Als je iets doet voor je medemens dat  veel moeite heeft gekost, is je eigen voldoening en het geluk nochtans ook des te groter.

In deze vastentijd is broederlijk delen met armen en behoeftigen niet alleen het resultaat van versobering en onthechting van onszelf maar tevens ook het gevolg van het bewustzijn en het besef van onze tekorten in liefde voor mensen die het minder ‘breed’ hebben dan wij. Dat is pas echte solidariteit.

Daarbovenop is voor een christen Broederlijk Delen een oprechte en doorleefde dankzegging voor Gods oneindige barmhartigheid en is Broederlijk Delen een restitutie, een soort penitentie of verzoening voor ons gebrek aan liefde voor onze medemens.

De manier waarop ik dit onderwerp heb behandeld kan wellicht bij velen als bijzonder naïef en onzinnig worden aangevoeld; we willen immers met onze onvolmaaktheid en zondigheid niet graag geconfronteerd worden, want daar kunnen we -helaas- niet mee stoefen. De behandeling van dit onderwerp incarneert wellicht mijn meest omstreden, meest delicate en meest gewaagde standpunt dat ik ooit op mijn blog zal laten verschijnen. Mijn excuses voor dit moeilijk te aanvaarden standpunt, maar toch is het daarom nog  niet minder waardevol of correct. Met deze naïviteit  bewust durven leven is echter een herkenning van onze menselijke onvolmaaktheid!!!

Wie echter mijn standpunt  durft bekijken vanuit de verwijzing naar de menswaardigheid –zoals ik het bij het begin van deze blog als grondslag van mijn gedachtegang heb aangegeven (de menswaardigheid)- zal begrijpen dat het een volstrekt logisch gevolg is van de betekenis die aan ons mens-zijn moet toegekend worden in  zijn drie-dimensionale facetten! Neem daarom mijn begintekst nog maar eens  ter hand… met bijzondere dank voor die extra  moeite.

De bezinning over de specifieke menselijke facetten, waarin een mensenleven zich afspeelt, geeft me misschien gelijk. In het  geval je me geen gelijk kunt geven omdat je een even waardevolle oplossing hebt bedacht, wens ik je toch oprecht geluk omdat je er zelf over hebt nagedacht! En dat is uiteindelijk mijn bedoeling; DAARDOOR GEEF JE IMMERS ZELF ZIN AAN JE LEVEN! In dat geval durf ik je vragen me iets te laten weten, zodat ik ook nog wat van uw ideeën kan opsteken. BIJ VOORBAAT DANK HIERVOOR.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s